Χώρος ενημέρωσης της ανεξάρτητης Αριστεράς

ανακοινωση ΝΑΡ-νΚΑ για τα αποτελεσματα των εκλογών

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΝΑΡ – νεολαίας ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤIΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ 2008

Οι φοιτητικές εκλογές της 9ής Απρίλη 2008 έγιναν στο φόντο της όξυνσης της επίθεσης της κυβέρνησης της ΝΔ στα δικαιώματα της νεολαίας σε εκπαίδευση και εργασία, με τον αντιασφαλιστικό νόμο-έκτρωμα, τη ληστρική νέα συλλογική σύμβαση των μηδενικών αυξήσεων, την προσπάθεια υλοποίησης και εμβάθυνσης της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις. Έγιναν στο φόντο της έντασης των κοινωνικών αγώνων, που αγκαλιάζουν διαρκώς  ευρύτερα τμήματα εργαζομένων και νεολαίας, της διευρυνόμενης αμφισβήτησης των δογμάτων της κυρίαρχης πολιτικής, των κομμάτων και των θεσμών της, της αναζήτησης αντιπολίτευσης και απαντήσεων προς τα αριστερά.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εκλογές αποτύπωσαν τάσεις που αναδεικνύονται ευρύτερα στην κοινωνία, δυναμικές αλλά και αντιφάσεις που διαπερνούν συνολικά την πολιτική πάλη, τις πολιτικές δυνάμεις, το ίδιο το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα. Αναδεικνύουν τη διαρκή φθορά της κυβερνητικής και συνολικά της κυρίαρχης πολιτικής και την αναζήτηση προς τα αριστερά, την ωρίμανση της απαίτησης  για ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Αποδεικνύουν ταυτόχρονα ότι, παρά τις δυνατότητες για το κίνημα και την Αριστερά που χαρακτηρίζουν την περίοδο που διανύουμε, η κυβερνητική πολιτική και οι δυνάμεις που τη στηρίζουν, τόσο κεντρικά όσο και στους κοινωνικούς χώρους, εμφανίζουν ανθεκτικότητα και δεν μπορούν να ηττηθούν χωρίς βήματα και τομές στην πολιτικοποίηση του κινήματος  και στην αναγκαία ανεξάρτητη συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, που είναι προυπόθεση για την ενοποιήση του ριζοσπαστικού δυναμικού και των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων σε ανατρεπτική κατέυθυνση.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η κυβερνητική ΔΑΠ, από τη μια μεριά δεν μπόρεσε να καλύψει το χαμένο έδαφος από τη μικρή κάθε φορά αλλά διαρκή της πτώση τα τελευταία χρόνια, εκπροσωπώντας απέναντι και ενάντια στο ευρύτατο ρεύμα δυσαρέσκειας και αριστερής αναζήτησης τον πιο γνήσιο εκφραστή της κυρίαρχης πολιτικής, των αντιδραστικών τομών σε εκπαίδευση και εργασία. Διατήρησε όμως στο μεγαλύτερο βαθμό τις δυνάμεις της (κάτι που παρατηρείται και στους εργασιακούς χώρους μα τη ΔΑΚΕ),εκφράζοντας προνομιακά το τμήμα των φοιτητών που ιδεολογικά, και ως ένα βαθμό και υλικά, ταυτίζεται με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και χτίζει δεσμούς εξάρτησης με τους μηχανισμούς της, αλλά και μια ευρύτερη επίδραση των πολιτικών και ιδεολογικών απόψεων που εκπροσωπεί-που μπορεί να ανατραπεί μόνο απο ένα μαζικό ριζοσπαστικό αριστερό κίνημα, που θα καταγράφεται στους αγώνες, στις ιδέες, το περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης και στην πολιτική.

Η ΠΑΣΠ, όπως και το ΠΑΣΟΚ, παρά τις κοινοβουλευτικού τύπου προσπάθειες του τελευταίου διαστήματος να εμφανιστεί ως κύρια δύναμη αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση, δεν μπορεί να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική λύση μιας καλύτερης προοπτικής για τη ζωή της νεολαίας. Αυτό αποτυπώνει και η σταθερή πολιτική φθορά της. Συναινώντας στις βασικές και στρατηγικές πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής, αδυνατεί επί της ουσίας να επικοινωνήσει με την δυσαρέσκεια και τις αγωνιστικές διαθέσεις της φοιτητικής νεολαίας, να χαράξει πολιτική πρόταση αναμέτρησης και διεξόδου από τη σημερινή κατάσταση.

Η ΠΚΣ (ΚΝΕ), εκπροσωπώντας σε ένα βαθμό ένα αγωνιστικό μέρος των φοιτητών με κοινοβουλευτική λογική και ενισχύοντας οριακά τις δυνάμεις της μετά και την περσινή της πτώση εν μέσω κινήματος, δεν μπορεί να συνδεθεί με τις νέες τάσεις αμφισβήτησης που αναπτύσσονται στη νεολαία. Αυτό είναι αποτέλεσμα των ορίων της πολιτικής της γραμμής, δηλαδή της άρνησης της δυνατότητας στο σήμερα της ανατροπής της επίθεσης της κυβέρνησης και της ΕΕ στα δικαιώματα των νέων και άρα της αδυναμίας να έχει ηγεμονικό και προωθητικό πολιτικά ρόλο στο ρεύμα της δυσαρέσκειας και στις διαθέσεις αγωνιστικής αναμέτρησης με την κυρίαρχη πολιτική.

Η άνοδος της ΑΡΕΝ, που κινείται στα όρια των κοινοβουλευτικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, διαψέυδει τις προσδοκίες που γεννούσαν η υπερπροβολή της και η προνομιακή σχέση της με τα ΜΜΕ και η καμπάνια της περί «ενότητας» πάνω στο διαχειριστικό περιεχόμενο και την κοινοβουλευτική πρακτική του ΣΥΝ. Στην πρώτη πραγματική πολιτική μάχη που κλήθηκε να δώσει το πολυσηζητημένο τελευταία ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ, η επιδοσή του ήταν συντριπτικά κατώτερη απο τη μαγική εικόνα των γκάλοπ -και μάλιστα στο υποτιθέμενα προνομιακό έδαφος της νεολαίας- . Η ΑΡΕΝ, παρά τις διαθέσεις και το ριζοσπαστισμό  της νεολαίας (και δικών της τμημάτων) εκφράζει  μια πολιτική γραμμή πολύ πίσω από το πολιτικό κεκτημένο του ίδιου του φοιτητικού κινήματος, και κυρίως των πιο πρωτοπόρων τασεών του, αλλά και πολύ πιο κοντά στην κοινοβουλευτική πρόταση της εναλλακτικής αντινεοφιλελεύθερης διαχείρησης, αδυνατεί να υπερβεί τα όρια του περιορισμένου της ειδικού βάρους στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα.

Η αριστερή αντικαπιταλιστική πτέρυγα στα πανεπιστήμια, η ΕΑΑΚ, άντεξε στις πολύπλευρες πιέσεις (αντεπίθεση της αντίδρασης στα πανεπιστήμια, πίεση να παγιδευτεί το ριζοσπαστικό δυναμικό στα πλαίσια προτάσεων διαχείρησης της ρεφορμιστικής αριστεράς) και  διατήρησε την άνοδο των 2.500 περίπου ψήφων τα τρία τελευταία χρόνια επιβεβαιώνοντας τον γενικότερο πολιτικό της ρόλο στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα. Εκφράζοντας την πιο μαχητική  καταδίκη της κυβέρνησης καραμανλή και κάθε πυλώνα του συστήματος (κεφάλαιο,ΕΕ,ΠΑΣΟΚ) κυβερνητικής πολιτικής καθώς και την ανατρεπτική και νικηφόρα προοπτική των αγώνων και της πολιτικής πάλης, το εκλογικό αποτέλεσμα της ΕΑΑΚ είναι σημαντική πολιτική παρακαταθήκη για τους αγώνες του επόμενου διαστήματος. Αποτυπώνει τις αγωνιστικές διαθέσεις αναμέτρησης με την κυρίαρχη πολιτική μεγάλου τμήματος της φοιτητικής νεολαίας, εκφράζει τις βαθύτερες αναζητήσεις γύρω απο το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, την προοπτική των αποφοίτων, το ευρύτερο κοινωνικό, αξιακό και πολτισμικό γίγνεσθαι, και αναδεικνύει τη δυνατότητα η διευρυνόμενη δυσαρέσκεια και η αναζήτηση δρόμων διεξόδου από τη σημερινή κατάσταση να στρέφεται και να ολοκληρώνεται σε αριστερή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, που είναι απαραίτητος όρος για την κοινή δραση και ενότητα των αγωνιστών και των δυνάμεων της αριστεράς στην κατέυθυνση ανατροπής της «τάξης πραγμάτων» που διαμορφώνουν η αγορά, η εκμετάλλευση, η ΕΕ, η ατομική ιδιοκτησία, οι πόλεμοι, το τσαλαπάτημα των ελευθεριών, η πολιτισμική λοβοτομή.

Την επόμενη των φοιτητικών εκλογών, και σε σύνδεση με τις μάχες που καλείται να δώσει το φοιτητικό και ευρύτερα το νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα με την κυβέρνηση και την ΕΕ, η ΕΑΑΚ είναι αναγκαίο να προχωρήσει σε πολιτικές πρωτοβουλίες ευρύτερης και βαθύτερης πολιτικά ενοποίησης του αγωνιστικού δυναμικού σε αντικαπιταλιστική-ανατρεπτική  κατεύθυνση.

Η διεύρυνση των δυνάμεων της αριστερής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας στα πανεπιστήμια περνάει πρώτα απ όλα μέσα απο την ανάπτυξη και τη συγκεκριμενοποιήση τόσο των αγωνιστικών αιτημάτων, όσο και του ευρύτερου πολιτικού και αξιακού περιεχομένου της ΕΑΑΚ. Περνάει επίσης μέσα από το ανοιχτό αγωνιστικό αντικαπιταλιστικό κάλεσμα στους χιλιάδες ανεξάρτητους αγωνιστές, είτε αναφέρονται σήμερα στην ΕΑΑΚ είτε σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, που αναζητούν πολιτική απάντηση προοπτικής και νίκης, δρόμους ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής στο μέτωπο της εκπαίδευσης και συνολικά. Περνάει, τέλος, και μέσα από τον πολιτικό διάλογο με οργανωμένες δυνάμεις, που μπορεί μόνο να αποκτά πραγματική δυναμική με βάση τον πολιτικό προσανατολισμό του κινήματος και των πιο πρωτοπόρων τάσεων του και δεν μπορεί να πραγματοποιείται με ευκαιριακές εκλογικές συγκολλήσεις χωρίς πολιτικές αρχές και προοπτική. Αποφασιστικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια έχουν οι ζωντανές πολιτικές διαδικασίες και η δημοκρατία των ίδιων των σχημάτων και της πτέρυγας συνολικά, η ενότητα στις μάχες του φοιτητικού κινήματος και την πολιτική αναζήτηση του κόσμου του αγώνα.

Σε αυτή τη βάση, το ενωτικό αντικαπιταλιστικό εγχείρημα της ΕΑΑΚ καλείται το επόμενο διάστημα να συμβάλλει με βαθύτερο τρόπο στις μάχες του φοιτητικού κινήματος, στην αναγκαία αναμέτρηση με την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου και την ανατροπή της στο μέτωπο της εκπαίδευσης και συνολικά. Από τη σκοπιά του μετώπου παιδείας-εργασίας, για τα σύγχρονα δικαιώματα της νεολαίας σε εργασία-παιδεία-δημοκρατία, για την πλατιά νικηφόρα αντικυβερνητική και αντιΕΕ πάλη της νεολαίας και των εργαζομένων, για την μαχητική συμβολή στη συγκρότηση της άλλης αριστεράς που έχουν ανάγκη η νεολαία και οι εργαζόμενοι.

ΝΑΡ – νεολαία ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Απρίλης 2008

www.nka.gr

Written by pressred

Απρίλιος 13, 2008 at 3:25 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΝΑΡ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Εργαζόμενες, Εργαζόμενοι,
η κυβέρνηση της Ν.Δ. με το νέο νόμο της Πετραλιά εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του κεφαλαίου για μεταφορά όλου του κόστους της κοινωνικής ασφάλισης στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας. Ταυτόχρονα με τη διάλυση των ενιαίων εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση του 8ωρου και τις διαφορετικές συμβάσεις εργασίας διασπούν και κατακερματίζουν τους εργαζόμενους.
ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ Οργάνωση Πρέβεζας

Ενώ επικρατεί αυτή η κατάσταση, η ΓΣΕΕ χωρίς «τσίπα» υπογράφει νέα συλλογική σύμβαση ντροπής (του ενός ευρώ την ημέρα) με τον ΣΕΒ, η ΑΔΕΔΥ προσπερνάει αδιάφορα τις εξευτελιστικές «αυξήσεις» των δημοσίων υπαλλήλων, και όλοι μαζί (ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ) μπλοκάρουν τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων για πραγματικές αυξήσεις.

Οι αγωνιστικές αυτές διαθέσεις καταγράφηκαν από τη συμμετοχή στις κλαδικές απεργίες διαρκείας των ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ, ΛΙΜΑΝΙΑ, ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ, ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, τις οποίες ΚΑΝΕΝΑΣ δεν προσπάθησε να συντονίσει!!!

Καθώς κλιμακώνεται η κυβερνητική επίθεση και βαθαίνει η συναίνεση της υποταγμένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας βγαίνει στην επιφάνεια μεγάλο κομμάτι εργαζομένων που προβληματίζεται και αμφισβητεί αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες.

(Η καταψήφιση του απολογισμού του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πρέβεζας από το σώμα των αντιπροσώπων αποτελεί τέτοιο σημάδι).

Έτσι ενώ θα έπρεπε να ενισχυθεί η αγωνιστική ταξική ενότητα όλου αυτού του αγανακτισμένου κομματιού εργαζομένων ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης- Ε.Ε.- εργοδοσίας, για την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, την καταγγελία της υπογραφής των εξευτελιστικών συμβάσεων, για 1.400 ευρώ για όλο το λαό, για κατάργηση της ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας, η ηγεσία του ΠΑΜΕ, δυστυχώς, συνεχίζει να ακρωτηριάζει πιο έντονα τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων.

Το τελευταίο περιστατικό το οποίο καταγγέλλουμε ξεπερνάει κάθε όριο λογικής. Πιο συγκεκριμένα τη Δευτέρα 07-04-2008 και ώρα 20:30 η τοπική επιτροπή του ΠΑΜΕ είχε καλέσει «ανοιχτή πλατιά και μαζική σύσκεψη σωματείων και συνδικαλιστών με θέμα τον απολογισμό των τελευταίων απεργιακών κινητοποιήσεων και τον προγραμματισμό δράσης για το επόμενο διάστημα». Χαρακτηριστικά η πρόσκληση- αφίσα ανέφερε ότι η παρουσία όλων κρίνεται αναγκαία.

Στη σύσκεψη αυτή εκτός από τους συνδικαλιστές που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ, προσήλθαν και μέλη της «Αγωνιστικής Παρέμβασης Εργαζομένων Πρέβεζας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα» (ο εκπρόσωπος της στο Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου, ένα μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου Υπαλλήλων της νομαρχίας- μέλη και οι δύο του Νέου Αριστερού Ρεύματος) αλλά και άλλοι ανένταχτοι συνδικαλιστές.

Λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία το μέλος της τοπικής ηγεσίας του ΠΑΜΕ, Μπακιρτζόγλου Γιώργος, συνδικαλιστής στο Δήμο ,νομαρχιακός σύμβουλος και στέλεχος του ΚΚΕ, ανακοίνωσε στα μέλη του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου και του Συλλόγου Εργαζομένων της νομαρχίας ότι είναι ανεπιθύμητοι στην ανοιχτή σύσκεψη σωματείων στο χώρο του Εργατικού Κέντρου, στην ίδια δηλαδή σύσκεψη στην πρόσκληση της οποίας στο τέλος γράφανε ότι η παρουσία όλων είναι απαραίτητη!!!

Εργαζόμενες, Εργαζόμενοι,

Σε αυτή τη φάση της κυβερνητικής επίθεσης η αγωνιστική ενότητα των εργαζομένων με περιεχόμενο αιτημάτων που θα εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες μας είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ.

Το μποϊκοτάρισμα αυτής της ενότητας των εργαζομένων, η ιδιοκτησιακή λογική μέσα στα σωματεία, η περιχαράκωση της ηγεσίας του ΚΚΕ, ευνοεί την κυβέρνηση της ΝΔ και ταυτόχρονα σπρώχνει τους εργαζόμενους και τη νεολαία στα εναλλακτικά (ακίνδυνα για το σύστημα) σενάρια διακυβέρνησης και ενσωμάτωσης της δυσαρέσκειας απέναντι στο δικομματισμό, με πρωταγωνιστές, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, τα κυρίαρχα συμφέροντα και τα εκδοτικά συγκροτήματα.

Εργαζόμενες, Εργαζόμενοι, δεν πιστεύουμε ότι η παραπάνω πρακτική υιοθετείται από την πλειοψηφία των μελών του ΠΑΜΕ που δίνουν καθημερινά μάχη στους χώρους δουλειάς. Η πρακτική όμως της ηγεσίας του ΠΑΜΕ πρέπει να καταδικαστεί γιατί με τέτοια συμπεριφορά δεν μπορείς να πείσεις κανέναν να τα βάλει με την πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου όπου πλειοψηφούν ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ , πολύ περισσότερο δεν μπορείς να πείσεις κάποιον νέο άνθρωπο να γραφτεί στα συνδικάτα, ούτε να δώσει τη μάχη ενάντια στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης με λογική νίκης από τη σκοπιά των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ. ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΑΠΟΨΕΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ.

ΤΟ ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ (ΝΑΡ) και η νεολαία ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ θα συνεχίσουν να προτείνουν κοινή δράση με βάση το περιεχόμενο που προαναφέραμε δίνοντας ταυτόχρονα όλες μας τις δυνάμεις για ένα νέο εργατικό κίνημα πραγματικό αντίπαλο της εργοδοσίας, για τον πόλο της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που επαναθεμελιώνει την κομμουνιστική προοπτική στην εποχή μας.

Written by pressred

Απρίλιος 10, 2008 at 7:55 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ E.A.A.K.

ΣΤΙΣ 9 ΑΠΡΙΛΗ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΣΕ ΑΕΙ-ΤΕΙ

Online Αποτελέσματα

Written by pressred

Απρίλιος 7, 2008 at 4:52 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις

Ταξική Συσπείρωση Εργαζομένων Ν. Κοζάνης

Κοζάνη 12/3/08

Θέσεις της Ταξικής Συσπείρωσης στο συνέδριο

του Εργατικού Κέντρου Ν. Κοζάνης

Το συνέδριο του εργατικού κέντρου γίνεται σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση της Ν.Δ σε αγαστή σύμπνοια με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την άρχουσα τάξη των τραπεζιτών και των βιομηχάνων εξαπέλυσε μια λυσσαλέα επίθεση στην εργατική τάξη της χώρας μας που στόχο έχει την παραπέρα συρρίκνωση των  ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση παρουσίασε το ασφαλιστικό της νομοσχέδιο, ένα νομοσχέδιο έκτρωμα ,που κινείται στην ίδια γραμμή των νόμων Σιούφα, Σουφλιά και Ρέππα και αν η εργατική τάξη το επιτρέψει να γίνει νόμος του κράτους τότε βάζει στη λαιμητόμο όλα τα ασφαλιστικά της δικαιώματα που καταχτήθηκαν με πολύχρονους και αιματηρούς αγώνες από γενιές ολόκληρες της εργατικής τάξης.

Τα τρία ΔΕΝ του πρωθυπουργού: 1) ΔΕΝ θα ανεβούν τα όρια συνταξιοδότησης, 2) ΔΕΝ θα μειωθούν οι συντάξεις 3) Δεν θα αυξηθούν οι εισφορές, απόδειξαν περίτρανα ότι πλέον έγινε καθεστώς να λες μεγάλα ψέματα προεκλογικά χωρίς καν να χρειάζεται να απολογηθείς όταν μετεκλογικά αποδεικνύεται το μέγεθος της απάτης και της κοροϊδίας των εργαζομένων. 

Συγκεκριμένα με το νέο νομοσχέδιο:

  • Γίνονται ενοποιήσεις ταμείων, εξισώνονται προς τα κάτω οι όροι συνταξιοδότησης και μειώνονται σημαντικά οι παροχές προς τους ασφαλισμένους.
  • Αυξάνεται στα 55 το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση μητέρας με ανήλικο παιδί.  Οι επικουρικές συντάξεις καθηλώνονται στο 20% των συντάξιμων αποδοχών, πράγμα που σημαίνει δραστική μείωση των συντάξεων. Σε πολλούς κλάδους η μείωση των συντάξεων θα φτάσει μέχρι και το 40%.
  • Αυξάνονται τα όρια ηλικίας για σύνταξη: Το όριο ηλικίας με 35ετία για ασφαλισμένους πριν το 1992 ανεβαίνει από τα 58 στα 60 σταδιακά από το 2013. Η σύνταξη με 37ετία προϋποθέτει ηλικία 58 ετών, ενώ μέχρι τώρα ήταν χωρίς όριο ηλικίας. Αυξάνεται στα 57 από τα 55 το όριο ηλικίας για σύνταξη εφόσον κάποιος έχει συμπληρώσει 25 χρόνια βαρέα και ανθυγιεινά.
  • Στην αύξηση και των γενικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στοχεύει και η «εθελούσια» παράταση του εργάσιμου βίου μέχρι τα 68 χρόνια, με αύξηση της σύνταξης κατά 3,3% ανά έτος, για τους μετά το 1993 ασφαλισμένους, που έχουν συμπληρώσει 35 χρόνια ασφάλισης σε όλα τα Ταμεία
  • Αυξάνονται από 50 σε 100 τα ένσημα για να πάρουμε βιβλιάριο ασθενείας. Αυξάνονται από 100 σε 120 μέρες οι ημέρες εργασίας με βάση τις οποίες κάποιος δικαιούται επίδομα ασθενείας. Με αυτές τις απάνθρωπες  ρυθμίσεις όσοι έχουν μεγάλα διαστήματα ανεργίας ή εργάζονται σε συνθήκες επισφάλειας θα μένουν χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη. (υπολογίζονται περίπου σε 400.000 εργαζόμενοι)
  • Με το «Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών» θα ενισχυθεί και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, μέσα από έσοδα των αποκρατικοποιήσεων – ιδιωτικοποιήσεων, η κλοπή των αποθεματικών των «υγιών» ταμείων και η αύξηση του ΦΠΑ (που θα σημάνει νέο τεράστιο κύμα ακρίβειας  σε βάρος του ήδη λεηλατημένου εργατικού εισοδήματος).

Η κατάθεση του νομοσχεδίου φέρνει ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα μπροστά στην εύθηνη να ανατραπεί η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση.

Ωστόσο η πυροσβεστική λογική του υποταγμένου συνδικαλισμού είναι πλέον κραυγαλέα!!! Οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ  ακόμα και τώρα που κατατίθεται το νομοσχέδιο δεν έχουν κανένα σχέδιο κλιμάκωσης και αγώνα. Είναι οι ίδιες ηγεσίες που άφησαν να μεσολαβήσουν δύο ολόκληροι μήνες απραξίας μεταξύ των δύο προηγούμενων απεργιών. Όχι μόνο δεν έχουν καμιά έμπρακτη συμπαράσταση στους κλάδους που αγωνίζονται αλλά αποκλιμακώνουν τον αγώνα με μια τυπική απεργία στην ψήφιση …

Δεν μπορεί να πάμε έτσι !!!

Χρειάζονται αγώνες που να έχουν πραγματικό κόστος για την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Το δρόμο το δείχνουν οι εργαζόμενοι στην Τράπεζα της Ελλάδος, στη ΔΕΗ, στους ΟΤΑ, στα Λιμάνια, στους μηχανικούς, που προχωράνε σε κλιμακούμενους αγώνες. Τώρα είναι η στιγμή να πάμε σε όλους τους κλάδους, στη βάση των σωματείων, να γίνει μαζικές γενικές συνελεύσεις και να αποφασιστούν απεργιακοί αγώνες με κλιμάκωση και διάρκεια, αγώνες που θα είναι στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων. Ήρθε η ώρα να δείξουμε την αξία της αλληλεγγύης σε όλους τους κλάδους που κινητοποιούνται, την ανάγκη της ανυποχώρητης κινητοποίησης. Η κυβέρνηση θα υποχωρήσει, εάν βρεθεί αντιμέτωπη με μια παρατεταμένη απεργιακή θύελλα που να «κατεβάζει διακόπτες» σε όσο το δυνατόν περισσότερους κλάδους.

Ο απεργιακός συντονισμός των μαχόμενων κλάδων, η κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα παντού και η πάλη για πανεργατικές διεκδικήσεις είναι μόνη απάντηση στην αντιασφαλιστική λαίλαπα της κυβέρνησης:

Στον Ν. Κοζάνης (ακόμα περισσότερο από την υπόλοιπη Ελλάδα) οι εργαζόμενοι στις διάφορες επιχειρήσεις αλλά κυρίως στους εργολάβους και στο «δουλεμπόριο» στενάζουν από την υπερεκμετάλλευση και την ανυπαρξία στοιχειωδών κανόνων εργατικού δικαίου καθώς και μέτρων Υγιεινής και Ασφάλειας.  Η ιδιότυπη πολιτική μαφία του νομού η οποία αποτελείται από εργολάβους πολιτικούς, στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης  και ξεπουλημένους συνδικαλιστές επέβαλε τους δικούς της κανόνες που έγιναν σεβαστοί από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς αλλά και από την πλειοψηφία του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι εργαζόμενοι στους εργολάβους αντιμετωπίζονται σαν σκλάβοι χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα με αμοιβές των 600 και 500 ΕΥΡΩ, ωράρια λάστιχο και σε πολλές περιπτώσεις ανασφάλιστοι ή «μερικώς ασφαλισμένοι».

Στο «δουλεμπόριο» όπου δουλεύουν γύρω στα 700 άτομα και καλύπτουν πάγιες και διαρκεί ανάγκες της ΔΕΗ, εργάζονται όλοι με καθεστώς μερικής απασχόλησης, ακόμα και στις βάρδιες που ως γνωστόν καλύπτουν ολόκληρο το 24ώρο (3χ8=24) με το κόλπο της αφαίρεσης του χρόνου για φαγητό, για πλύσιμο, για καφέ κλπ !!! Παρότι οι περισσότεροι δουλεύουν στο ίδιο πόστο 10, 12, και 15 χρόνια δεν έχουν καμία τριετία γιατί οι δουλέμποροι αλλάζουν συχνά κάνοντας κύκλο στους ΑΗΣ και στα Ορυχεία ή αλλάζουν ειδικότητα στους εργαζόμενους με αποτέλεσμα να υπάρχουν εργαζόμενοι 55 και 60 χρονών που δουλεύουν σ’ όλη τη ζωή τους αλλά δεν έχουν ούτε μια τριετία !!!

Τελευταία με αφορμή τις εκλογές στο συνδικάτο Εργατοτεχνιτών και Ιδιωτικών Υπαλλήλων, φάνηκε στο έπακρο η διαπλοκή της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας με τους εργολάβους και τους υπόλοιπους εργοδότες του νομού, αφού πολλές εγγραφές εργαζομένων έγιναν από τους ίδιους τους εργολάβους οι οποίοι υποχρέωσαν τους υπαλλήλους τους να ψηφίσουν συγκεκριμένες παρατάξεις και συγκεκριμένους υποψήφιους.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Την αντεργατική επίθεση που βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε εξέλιξη δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει το συνδικαλιστικό κίνημα το οποίο διέρχεται μια παρατεταμένη κρίση, αποτέλεσμα της υποταγής του στις λογικές της αναπτυξιολογίας της Ελληνικής οικονομίας, της ενσωμάτωσής του στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές, τις πολιτικές των εργοδοτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις λογικές της κομματικής περιχαράκωσης. Τα περισσότερα σωματεία που η ίδρυση τους και ιστορικά ήταν η υπεράσπιση των άμεσων και στρατηγικών  συμφερόντων των εργαζομένων έχουν χάσει αυτόν τον στόχο και τον προσανατολισμό. Έχουν μετατραπεί σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς εξυπηρέτησης κομματικών και προσωπικών συμφερόντων  σε ανοιχτή συνεργασία πολλές φορές με την εργοδοσία και την κυβέρνηση ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων που εκπροσωπούν. Η έλλειψη διαδικασιών βάσης, η πολυδιάσπαση σε βάση κομματική, κλαδική, εσωκομματική δημιουργεί συνθήκες που δύσκολα ανατρέπονται.

Η ΠΑΣΚΕ η οποία είχε μεγάλη παράδοση στον μαχητικό, αγωνιστικό ρεφορμισμό κύρια στην δεκαετία του 80, πέρασε στην δεκαετία του 90 στον πιο άχαρο και άγριο κυβερνητικό, εργοδοτικό συνδικαλισμό με τα κυριότερα συνδικαλιστικά της στελέχη να εξαγοράζονται με κυβερνητικές και κρατικές θέσεις  αλλά και άμεσα υλικά ανταλλάγματα για να μπορέσει ο κομματικός της φορέας να περάσει την πιο άγρια αντεργατική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, των ελαστικών μορφών απασχόλησης, την αποδόμηση του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων.

Η ΔΑΚΕ η οποία δεν είχε στην ουσία καμιά σοβαρή συνδικαλιστική παράδοση εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων υπάκουσε στην πολιτική της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που ως αντιπολίτευση συμφωνούσε με την πολιτική του ΠΑΣΟΚ γι αυτό και δεν αντέδρασε στην αντεργατική λαίλαπα της τελευταίας δεκαετίας, για να έρθει σήμερα να παίξει ένα υπάκουο, κυβερνητικό, εργοδοτικό ρόλο μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Οι διάφορες παρατάξεις και τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΝ ενσωματώθηκαν στην ΠΑΣΚΕ μέσα από τις διάφορες συνεργασίες των τελευταίων χρόνων που δήθεν θα «άλλαζαν» την ΠΑΣΚΕ από μέσα, τελικά μετάλλαξαν τους πρώην αριστερούς σε νυν κρατικοδίαιτους γραφειοκράτες.  

Το ΠΑΜΕ και οι συνδικαλιστικές κινήσεις του Κ.Κ.Ε εκφράζουν την αγωνιστική αντίσταση στους εργασιακούς χώρους και πρωτοστάτησαν στους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος. Απέχουν πολύ όμως από το να γίνουν οι εκφραστές της κοινωνικής απελευθέρωσης ή έστω να οδηγήσουν τους αγώνες σε στοιχειώδες επιμέρους αμυντικές νίκες. Κι αυτό γιατί είναι καχύποπτοι σε ότι νέο και ριζοσπαστικό βγαίνει από τους ίδιους τους εργαζόμενους και δεν ελέγχεται απ΄ το κόμμα, που θέλει να έχει την πρωτοβουλία ακόμα και σε δευτερεύοντα ζητήματα. Η γραμμή της συμμετοχής τους στα προεδρεία με ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ- (αναλογικά) τους ταυτίζει στην ουσία με τις ηγεσίες των παρατάξεων που καταγγέλλουν μιας και ψηφίζουν τους εκπροσώπους τους για να πάρουν θέση στα προεδρεία. Αντίθετα όταν πρόκειται να βρεθούν με τη βάση αυτών των παρατάξεων για να γίνουν και οι πολιτικές ζυμώσεις και διαφοροποιήσεις, τότε απομονώνονται σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις που τις βαφτίζουν ταξικές. Η άποψή μας η οποία απορρέει από την πρακτική εκατοντάδων χρόνων λειτουργίας και δράσης του εργατικού κινήματος, είναι ότι η πρωτοπορία δεν πρέπει να απομονώνεται από το κίνημα, αλλά να δρα μέσα του απεγκλωβίζοντας εργαζόμενους από την αστική ιδεολογία και παράλληλα να προσπαθεί να τραβήξει το κίνημα σε όλο και πιο ταξικές, εργατικές θέσεις και ενέργειες.

Η Ταξική Συσπείρωση Εργαζομένων Ν. Κοζάνης είναι μια ανεξάρτητη συνδικαλιστική συσπείρωση που συσπειρώνει εργαζόμενους που συμφωνούν σε ένα πολιτικό πλαίσιο σαφώς εργατικό, αντιεργοδοτικό, αντικυβερνητικό, σε αντίθεση με τα αστικά κόμματα και παρατάξεις. Δεν αρνούμαστε σε κανέναν την κομματική ένταξη πολύ δε περισσότερο την πολιτική τοποθέτηση και δράση. Οι θέσεις μας διαμορφώνονται με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και προϋποθέτουν μια άλλη πολιτική που θα βάζει στο κέντρο τον εργαζόμενο και όχι τα κέρδη και τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου.

Οι Βασικοί άξονες των θέσεων μας είναι:

  • Ενιαία μόνιμη σταθερή δουλεία για όλους
  • Κατώτερος μισθός τα 1400 ΕΥΡΩ
  • Μείωση του χρόνου εργασίας, 5νθήμερο 7ώρο 35 ώρες την εβδομάδα 30ώρο στα  Β.Α.Ε με προοπτική να γενικευθεί σε όλους τους εργαζόμενους.
  • Κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης
  • Αυξήσεις σε βασικούς μισθούς και μεροκάματα, ίση αμοιβή για ίση δουλειά, δραστική μείωση υπερωριών. Καθολική εφαρμογή εθνικών και κλαδικών συμβάσεων. Να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά.
  • Είμαστε αντίθετοι στις ιδιωτικοποιήσεις- μετοχοποιήσεις
  • ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ για όλους τους εργαζομένους
  • Πλήρη δημόσια ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη όλου του λαού εργαζομένων και ανέργων οικονομικών και πολιτικών μεταναστών, χωρίς προϋποθέσεις.
  • Κατάργηση της τριμερής χρηματοδότησης για το ασφαλιστικό. Να πληρώνουν μόνο οι εργοδότες και το κράτος.
  • Να μην υπάρχει κενός χρόνος ασφάλισης λόγω ανεργίας κ.λ.π
  • Άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών και ένταξη τους στη κοινωνική ασφάλιση.
  • Κατώτερη σύνταξη τα 22 μεροκάματα με προϋπόθεση το όριο ηλικίας και όχι το χρόνο ασφάλισης.
  • Μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Ανώτερο όριο τα 55 για άνδρες, τα 50 για γυναίκες και Βαριά Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (Β.Α.Ε.- Υ.Β.Α.Ε)
  • Επίδομα ανεργίας ίσο με τον κατώτερο μισθό, άμεσα με την εγγραφή στους καταλόγους ανέργων του Ο.Α.Ε.Δ.
  • Εργατικός έλεγχος στις διοικήσεις των επιχειρήσεων.
  • Εργατική διοίκηση στα ασφαλιστικά ταμεία και στην διαχείριση των αποθεματικών τους.
  • ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΒΕΤΟ ΣΤΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.     
Ταξική Συσπείρωση Εργαζομένων Ν. Κοζάνης
ΚΟΖΑΝΗ 12/3/2008

Written by pressred

Απρίλιος 1, 2008 at 3:03 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις

Σχετικά με την υπογραφή από τη ΓΣΕΕ, δίχρονης σύμβασης ταξικής ειρήνης και υποταγή

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Σχετικά με την υπογραφή από τη ΓΣΕΕ, δίχρονης σύμβασης ταξικής ειρήνης και υποταγής

Σε συμφωνία για διετή εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας (2008-2009) κατέληξαν την Τετάρτη η ΓΣΕΕ με τους εργοδοτικούς φορείς. H υπογραφή μιας ακόμη διετούς σύμβασης εργασιακής ειρήνης από μεριάς των ΓΣΕΕ-ΣΕΒ, για την διετία 2008-2009, έρχεται ως επιστέγασμα της υποταγής της ΓΣΕΕ, στην πολιτική της συναίνεσης με τους εργοδότες και την κυβερνητική πολιτική της λιτότητας και της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων.

Η νέα σύμβαση, την οποία ο Πρόεδρος του ΣΕΒ χαρακτήρισε «σύγχρονο σύμφωνο εργασιακής ειρήνης», προβλέπει μηδαμινές αυξήσεις στο εργατικό εισόδημα που δέχεται αλλεπάλληλα χτυπήματα από τον πληθωρισμό, την ακρίβεια, την αύξηση των φόρων, τις αυξήσεις στα τιμολόγια των υπο ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ, την αφαίμαξη των οικονομιών από τις τράπεζες.

Η αύξηση της πρώτης δόσης είναι μόλις 3,45%, που αντιστοιχεί σε ότι αφορά τον βασικό μισθό, σε μία αύξηση 0.9 ευρώ την ημέρα. Συνολικά η αύξηση για το 2008, ανέρχεται σε 6,5%, σε δύο δόσεις, αντί για αυξήσεις πάνω από 10% που ζητούσε η ΓΣΕΕ. Με μία ακόμη δόση αύξησης μέσα στο 2009, η συνολική μεταβολή είναι 12,4% συνολικά για τα δύο χρόνια.

Γεγονός με σημαντικό πολιτικό συμβολισμό-πρόκληση για τα αισθήματα των εργαζομένων- αποτελεί η υπογραφή της νέας ΕΓΣΣΕ με αυξήσεις-ντροπής, πριν ακόμη ψηφιστεί το ασφαλιστικό τερατούργημα και ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη απεργιακοί αγώνες. Αυτό και μόνο αρκεί να καταδείξει την πολιτική επιλογή του υποταγμένου συνδικαλισμού να πιέσει πολιτικά όχι στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης των κοινωνικών αγώνων, αλλά στην εκπνοή τους και τον υποβιβασμό τους σε απλό βαστάζο των κοινοβουλευτικών κινήσεων. Στο φόντο αυτών των εξελίξεων, το μόνο πεδίο ‘’κινητοποίησης’’ της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, θα είναι γύρω από τις προτάσεις της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης για το ‘’δημοψήφισμα’’ και την ‘’πρόταση μομφής’’.

Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, η προώθηση της αγωνιστικής ταξικής ενότητας των εργαζομένων σε μια προοπτική ανάπτυξης αγωνιστικού συντονισμού από τα κάτω στη βάση των εργαζομένων, με αιτήματα στηριγμένα στις κοινωνικές ανάγκες και με στόχο την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ, της ΕΕ και του κεφαλαίου, είναι τα στοιχεία που πρέπει να αποτελέσουν τον πυρήνα της πολιτικής παρέμβασης της αριστεράς στις εξελίξεις.

Η κατεύθυνση αυτή προϋποθέτει την κοινή πολιτική και αγωνιστική παρέμβαση όλων των δυνάμεων της αριστεράς με όρους ταξικής ανεξαρτησίας και ενωτικού αγωνιστικού προσανατολισμού. Η πολιτική ουράς και συγκυβέρνησης με τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ στις συνδικαλιστικές οργανώσεις που ακολουθεί ο ΣΥΝ, καθώς και η άρνηση συμβολής στην ενότητα ταξικής δράσης στη βάση ανεξάρτητων και με νικηφόρο προοπτική αγώνων, που χαρακτηρίζει το ΚΚΕ, αποτελούν δοκιμασμένες συνταγές ήττας για την αριστερά.

Το ΝΑΡ, σε συνεργασία και με άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς, θα επιχειρήσει το ερχόμενο διάστημα να συμβάλλει σε αυτήν την κατεύθυνση, ανοίγοντας έναν πλατύ, ισότιμο, πολιτικό και συντροφικό διάλογο των αγωνιστών του κινήματος και της αριστεράς, σε μια κοινή ενωτική προσπάθεια ανάδειξης μιας άλλης προοπτικής για το εργατικό κίνημα και τα συμφέροντα των εργαζομένων

Written by pressred

Απρίλιος 1, 2008 at 2:59 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ – ΜΑΡΤΗΣ 2008

ΣΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ

      Η μάχη ξεκίνησε. Το ποτάμι των κοινωνικών αγώνων δεν σταματά να συμπαρασύρει όλες εκείνες τις πολιτικές που υποθηκεύουν το μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων. Οι καθημερινές εικόνες από τους ηρωικούς απεργιακούς αγώνες της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, της ΠΟΕ- ΟΤΑ, των εργαζόμενων στα λιμάνια και άλλων αγωνιζόμενων κλάδων και οι μεγάλες πανεργατικές διαδηλώσεις, δείχνουν το μέγεθος μιας κοινωνικής αναμέτρησης που βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της. Οι μαχητικές απεργίες δείχνουν την έξαρση των κοινωνικών αγώνων της εποχής των οποίων όλων προπομπός είναι το μαχητικό φοιτητικό κίνημα των τελευταίων ετών. Κόντρα στη λογική της νομοτέλειας των κυρίαρχων επιλογών, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, στα χνάρια των αγώνων των δασκάλων και των φοιτητών, πρέπει να αναδείξει μια διαφορετική ριζοσπαστική αντίληψη με τις μάζες στο προσκήνιο ώστε να θέτει αναχώματα και να προκαλεί ρήγματα στο σύνολο της αστικής στρατηγικής. Είναι αυτή τη στιγμή που στην ίδια μάχη μπαίνουν και οι φοιτητικοί σύλλογοι με τις πρώτες καταλήψεις και τα μαχητικά αγωνιστικά μπλοκ. Αυτή η μάχη πρέπει να είναι διαρκείας, με καταλήψεις και συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα μέχρι την πλήρη απόσυρση των αντιλαϊκών μέτρων.

      Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις ενάντια στο ασφαλιστικό, της 12ης Δεκέμβρη και της 19ης Μάρτη, καταδεικνύουν την καθολική αντίθεση του κόσμου της εργασίας απέναντι στις επιχειρούμενες αλλαγές. Η διευρυμένη κοινωνική δυσαρέσκεια που εκφράζεται παντού αποδεικνύουν ότι η βιτρίνα της κοινωνικής συναίνεσης ή έστω της παθητικής αποδοχής έχει σπάσει. Η κυβέρνηση και συνολικά ο αστικός συνασπισμός εξουσίας αδυνατούν να να στρατεύσουν θετικά τους εργαζόμενους και τη νεολαία, να τους πείσουν να δεχτούν τα νεοφιλελεύθερα οράματα, την εντεινόμενη εκμετάλλευση και την διαρκή χειροτέρευση των συνθηκών εκπαίδευσης και εργασίας. Πλατιά στρώματα εργαζομένων και νεολαίας, γυρνάνε την πλάτη στα οράματα του Φουκογιάμα και του τέλους της ιστορίας και τραβάνε τον δρόμο των κοινωνικών αγώνων και της ανατροπής. Η εποχή της κοινωνικής συναίνεσης στο όνομα των μεταρρυθμίσεων και του εκσυγχρονισμού έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η πολιτική, της κυβέρνησης- του ΠΑΣΟΚ- της ΕΕ, η πολιτική του κεφαλαίου, δείχνει να είναι συντριπτική αλλά έχει πλέον αποδειχθεί ότι δεν είναι αήττητη.

      Η περίοδος ωστόσο που διανύουμε είναι ίσως η πιο κρίσιμη. Θα κριθεί αν το κύμα κοινωνικής αγανάκτησης που τροφοδοτείται από τη διευρυμένη αστάθεια του πολιτικού συστήματος αλλά κυρίως από την αντεργατική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών θα μετατραπεί σε ένα πολιτικό ρεύμα και ένα ανατρεπτικό κίνημα που διακύβευμά του είναι η μαχητική αντιπολίτευση των εργαζομένων και της νεολαίας με όρους ανατροπής των αντιλαϊκών μέτρων και όχι απλά ορισμένες κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας ακόμη κι αν αυτές είναι ιδιαίτερα μαζικές. Είναι στοίχημα για το εργατικό κίνημα και την παρουσία της επαναστατικής αριστεράς σε αυτό, σε μια στιγμή επίθεσης από την μεριά του κεφαλαίου, να ενοποιήσει τους αγώνες των εργαζομένων, να κλιμακώσει την πάλη τους και να αποτελέσει έναν πραγματικό κοινωνικό αντίπαλο του κράτους και της εργοδοσίας, στην πάλη για τη διεύρυνση του αγωνιστικού μετώπου, για το βάθεμα ενός περιεχομένου πάλης μαζικού, διεκδικητικού, ριζοσπαστικού για την κινηματική και πολιτική υπέρβαση των σημερινών ορίων του υποταγμένου συνδικαλισμού.

      Η κυβέρνηση της ΝΔ, εμφανίζεται ανένδοτη απέναντι στις απεργιακές κινητοποιήσεις και επιλέγει την «φυγή προς τα μπρος». Ψηφίζει το αντί- ασφαλιστικό νομοσχέδιο παρά τις χιλιάδες των εργαζομένων που κατέβηκαν στους δρόμους, δηλώνει ότι θα συνεχίσει αταλάντευτα την αντεργατική της πολιτική. Για να κάμψει την δυναμική των εργατικών κινητοποιήσεων, προσπαθεί να τις καταστείλει χρησιμοποιώντας όλες τις μεθόδους απεργοσπασίας, κοινωνικού αυτοματισμού και τρομοκράτησης. Όμως ο κυβερνητικός τσαμπουκάς και η κρατική καταστολή (που πολύ καλά γνωρίζουν οι φοιτητές) θα συνθλιβούν από το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα ενώ οι επιθέσεις στους απεργούς (είτε με τη βία είτε και την κατασυκοφάντηση των ΜΜΕ και των «αγανακτισμένων πολιτών») έρχονται αντιμέτωπες με την εργατική αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα.

     Απάντηση σε όλα αυτά δεν δίνει η ξεπεσμένη σοσιαλδημοκρατική πρόταση του εταίρου πολιτικού αστικού πόλου, του ΠΑΣΟΚ. Το κοινωνικό προσωπείο που θέλει να αναδείξει, δεν μπορεί να κρύψει τη φυσιογνωμία του και τον σοσιαλφιλελεύθερο προσανατολισμό του, γι αυτό και βλέπει την αποδέσμευση από τα αριστερά, μεγάλου μέρους της κοινωνικής του βάσης, μη μπορώντας να κυβερνήσει ούτε να κάνει «αντιπολίτευση». Οι αριστερές διαρροές αποκτούν μονιμότερα χαρακτηριστικά και δεν είναι απλώς δείκτης μιας συγκυριακής αδυναμίας σε σχέση με την δυνατότητα εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης.

     Η άνοδος της αριστεράς που σφραγίζεται έντονα από τους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, δείχνει, με αντιφατικό τρόπο, τη δυνατότητα μιας ισχυρής δυναμικής για τα κινήματα, δεν μπορεί ωστόσο να υπερβεί το σκόπελο της ενσωμάτωσης και του κυβερνητισμού. Η προσπάθεια πολιτικής εκπροσώπησης, με όρους καπηλείας, των κινημάτων από την καθεστωτική αριστερά δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι οι αγώνες αυτοί προέκυψαν από μια πολιτική λογική και περιεχόμενο ανταγωνιστικό προς την αντίληψη της ενσωμάτωσης και της διαχείρισης.

     Σταθερό στήριγμα της κυβερνητικής πολιτικής αποτελεί το ΛΑΟΣ όπως άλλωστε έχει συμβεί με την ακροδεξιά πολλές φορές στο παρελθόν. Ο εθνικιστικός και ρατσιστικός του λόγος ως πολιτική απάντηση στα κοινωνικά ζητήματα, συνειδητά αποκρύπτει την ουσία τους ενώ ταυτόχρονα εντείνει την καταπίεση και την εκμετάλλευση των πιο σκληρά πληττόμενων και ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων. Χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι ο λαλίστατος για το «μακεδονικό» Καρατζαφέρης, σώπασε εκκωφαντικά για το ζήτημα του ασφαλιστικού, ενώ το ΛΑΟΣ, σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση επαναφέρει το μετεμφυλιακό καθεστώς στη λειτουργία και τις αρμοδιότητες των μυστικών υπηρεσιών.

     Στην προσπάθεια καταπάτησης των κατακτήσεων των εργαζομένων αλλά και ευρύτερα την προώθησης των αναδιαρθρώσεων, μετά την αποτυχία αποδοχής του Ευρωσυντάγματος τόσο από τον γαλλικό όσο και από τον ολλανδικό λαό, η ΕΕ ετοιμάζει την σύνταξη της Ευρωσυνθήκης. Θα είναι μια ακόμη προσπάθεια αναβάθμισης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου έναντι του αμερικανικού, αναγκαστική για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, που για να επιτευχθεί θα οδηγήσει στην περαιτέρω καταπάτηση πάγιων κατακτήσεων των εργαζομένων. Σε αυτό το τοπίο οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί στα Βαλκάνια εντείνονται, ειδικά μετά τη δημιουργία ενός προτεκτοράτου, αυτό του Κόσσοβου. Πρόκειται για μια κίνηση τόσο του αμερικανικού όσο και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού για να ελέγξουν γεωστρατηγικά αλλά και οικονομικά την περιοχή κάτι που ξεκίνησε από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας. Είναι βέβαιο ότι σε αυτή την προσπάθεια, τόσο οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ στηρίζουν αυτές τις πολιτικές τόσο σε πολιτικό όσο σε στρατιωτικό επίπεδο (αποστολή «ειρηνευτικών αποστολών» στα Νατοϊκά πλαίσια). Ταυτόχρονα, συνεχίζει την οικονομική διείσδυση στη γείτονα χώρα ενώ αποσκοπεί να υλοποιήσει τον κεντρικό σχεδιασμό των Αμερικάνων που δεν είναι άλλος από την ένταξή της στο άρμα του ΝΑΤΟ. Μέσα σε όλο αυτό, η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι η φιλία των λαών έρχεται μέσω των νέων επενδύσεων στην περιοχή δηλαδή περαιτέρω εκμετάλλευση του βαλκανικού λαού από το κεφάλαιο. Στο μακεδονικό η κυβέρνηση προσπαθεί και εν μέρει το πετυχαίνει να καλλιεργήσει ένα κλίμα εθνικής ενότητας μπροστά στον κίνδυνο του <<αφελληνισμού>> της Μακεδονίας και της <<ταπείνωσης>> των εθνικών συμφερόντων. Την ίδια στιγμή όμως συνεχίζει την οικονομική διείσδυση στη γείτονα χώρα ενώ αποσκοπεί στο να υλοποιήσει τον κεντρικό σχεδιασμό των αμερικάνων που δεν είναι άλλος από την ένταξή της στο άρμα του ΝΑΤΟ. Ενός ΝΑΤΟ που παράλληλα φροντίζει να αναζωπυρώνει εθνικιστικές και αλυτρωτικές αντιλήψεις και στις δύο χώρες. Από την μεριά μας καταδικάζουμε τόσο τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που στηρίζονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και κάθε προσπάθεια από την πλευρά του κράτους, ενδυνάμωσης εθνικιστικών φωνών που εξυπηρετούν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Πάνω σε αυτό θα πρέπει οι εργαζόμενοι των δύο εθνών να προτάξουν την ταξική συνείδηση, και να ανιχνεύσουν τις κοινές τους ανάγκες κόντρα στα συμφέροντα των αστικών τάξεων της περιοχής. Την ίδια στιγμή στην Παλαιστίνη συντελείται από τους Ισραηλινούς ένα από τα μεγαλύτερα δολοφονικά εγκλήματα των τελευταίων δεκαετιών, το Μεξικάνικο κράτος προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να διαλύσει τους αγωνιζόμενους Ζαπατίστας, και ο κατάλογος των θυμάτων σε Ιράκ , Αφγανιστάν και  άλλα μέρη του πλανήτη δεν έχει τελειωμό.

     Όσο όμως και αν εντείνει την επίθεση του το κεφάλαιο απέναντι σε εργαζόμενους αλλά και ολόκληρους λαούς δεν καταφέρνει να καταπνίξει τις λαϊκές αντιστάσεις. Οι εργατικοί και νεολαιίστικοι αγώνες που συγκλονίζουν τις μητροπόλεις της Δύσης και τα αντάρτικα και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην Ασία και τη Λατινική Αμερική δείχνουν ότι ο κόσμος της εκμετάλλευσης και του πολέμου δεν είναι μονόδρομος.

Το ασφαλιστικό μάχη και της δικιάς μας γενιάς. Δε θα γίνουμε η γενιά της ανασφάλιστης εργασίας!

     Αδιαμφισβήτητα το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό που κατέβηκε πριν από μερικές μέρες στη Βουλή αποτελεί τη βασική τομή του κυβερνητικού σχεδίου. Ενός νομοσχεδίου εξαιρετικά αντιδραστικό που θίγει όλους τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα αυτούς που δεν έχουν ακόμη ενταχθεί στην παραγωγή, δηλαδή τους νέους εργαζόμενους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αστικές κυβερνήσεις των προηγούμενων ετών (τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ –νόμοι Σιούφα, Ρέππα, Γιαννίτση-) πάντοτε είχαν την αλλαγή του ασφαλιστικού στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής τους ατζέντας, παρά τις αντιστάσεις του εργατικού κινήματος.

  • Την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, με την προώθηση της λεγόμενης «ενεργούς γήρανσης» με κίνητρα παραμονής στην εργασία, άρα και αντικίνητρα για την έξοδο με αλλαγή του τρόπου υπολογισμού. Το γεγονός αυτό χτυπά τα δικαιώματα των σημερινών εργαζόμενων ενώ παράλληλα αυξάνει την ανεργία. Επιπρόσθετα χτυπιούνται οι εργαζόμενες γυναίκες –και έτσι το σύνολο των εργαζομένων- μέσω της πρότασης εξίσωσης των ορίων ηλικίας μεταξύ των δύο φύλων. Στο όνομα της μητρότητας αυξάνεται κατά τουλάχιστον πέντε χρόνια (στην ουσία πάνω από 10) για τις μητέρες που με ανήλικο μπορούσαν να συνταξιοδοτηθούν στο 50ό έτος.
  • Την ελαχιστοποίηση της εγγυημένης σύνταξης και την εισαγωγή επικουρικών ταμείων ή διακλαδικών συντάξεων που θα προστίθενται στην κύρια. Οι επικουρικές συντάξεις μειώνονται δραστικά στο 20% των συντάξιμων αποδοχών.
  • Την ανταποδοτική λειτουργία της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και η μεταφορά του κόστους από τον εργοδότη στον εργαζόμενο. Ουσιαστικά μείωση των μισθών και κατάργηση του δικαιώματος από τους νέους εργαζόμενους στη δωρεάν υγεία και ασφάλιση.
  • Την ενοποίηση των ταμείων προς τα κάτω. Ευκολότερο τζογάρισμά τους, παραγραφή όλων των χρεών που κράτος και εργοδοσία οφείλουν στους εργαζόμενους.
  • Το χτύπημα των βαρέων και ανθυγιεινών, αφαιρώντας έτσι βασικά κεκτημένα του εργατικού κινήματος και τα οποία αφορούν και τις πιο επικίνδυνες μορφές εργασίας.
  • Του ανταποδοτικού χαρακτήρα, δηλαδή του υπολογισμού της σύνταξης όχι με βάση τα συλλογικά δεδομένα ,τη θέση του εργαζομένου  και την κάλυψή του σε έκτακτες περιπτώσεις ατυχημάτων, αναπηρίας κλπ, αλλά με βάση της εισφορές που έχει καταβάλει στον ατομικό του λογαριασμό. Μειώνονται οι επικουρικές συντάξεις για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που τα Ταμεία τους δίνουν επικουρική σύνταξη μεγαλύτερη του 20%.
  • Οι σαρωτικές ενοποιήσεις Ταμείων κύριας, επικουρικής σύνταξης και υγείας, σταδιακά θα οδηγήσουν σε «ομογενοποίηση» προς τα κάτω.
  • Την κατάργησης των λεγόμενων πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, όπου φυσικά δεν γίνεται λόγος για την πρόωρη συνταξιοδότηση αστυνομικών , στρατιωτικών κλπ, αλλά για τα ευνοϊκότερα όρια για μαζικές κατηγορίες ασφαλισμένων, όπως η εργαζόμενες μητέρες κλπ, αλλά και οι περικοπές σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, όπου η κυβέρνηση στοχεύει να τα μειώσει από 500 σε 300.
  • Την δημιουργία βαθιάς υποταγμένης και πειθήνιας συνείδησης στην γενιά των 700 ευρώ

     Ωστόσο, η μείωση των συντάξεων, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών, η αύξηση των ορίων ηλικίας- σταθερά σημεία σύγκλισης των δύο κομμάτων εξουσίας όσο και των οδηγιών της ΕΕ δεν αποτελούν μια προφανή συνέπεια της ανόδου του μέσου όρου ηλικίας των εργαζομένων και άρα του δημογραφικού προβλήματος, όπως έντεχνα θέλουν να μας πείσουν οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου (ΣΕΒ, Γκαργκάνας). Άλλωστε δεν μπορούν να κρύψουν τα υπερκέρδη των τελευταίων χρόνων τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς που οφείλονται στην ολοένα και αυξανόμενη παραγωγικότητα της εργασίας. Επομένως, μοναδικός τους στόχος αποτελεί η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων μέσα από την αύξηση παραμονής στην εργασία και την μετακύλιση του κόστους αποκλειστικά στον εργαζόμενο. Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν ένα χρόνο πριν, το κεντρικό πολιτικό σκηνικό δυναμιτίζονταν από το σκάνδαλο των ομολόγων, εξόχως αποκαλυπτικό καθότι κατέδειξε ότι οι λέξεις διαχείριση και τζογάρισμα των ασφαλιστικών ταμείων είναι οριακά ταυτόσημες.

    Έτσι το «κράτος πρόνοιας» το οποίο εξαγγέλλουν οι κυβερνήσεις έχει μετατραπεί σε αναγκαίο βάρος. Άμεση συνέπεια της οδήγησης από την «παθητική» στην «ενεργητική» πολιτική ασφάλισης, δηλαδή το πέρασμα από την στήριξη του κράτους στο ασφαλιστικό σύστημα και στις εισφορές του εργαζόμενου στην στήριξη του εργοδότη ώστε αυτός να δρα ανεξέλεγκτα εντείνοντας τους όρους εκμετάλλευσης του εργαζόμενου, είναι η μετατροπή της κοινωνικής ασφάλισης από κοινωνικό σε ατομικό δικαίωμα, καθώς το κάθε άτομο καλείται να εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις δυνατότητες που του παρέχονται για μια όσο το δυνατόν καλύτερη ασφάλιση, εργασία και εκπαίδευση. Με αυτό τον τρόπο η χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης θα βαραίνει όλο και περισσότερο τον ίδιο τον εργαζόμενο είτε άμεσα (αύξηση ασφαλιστικών εισφορών – παράταση του απαιτούμενου εργάσιμου βίου για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, αυξημένη συμμετοχή σε φάρμακα, νοσήλια κλπ), είτε έμμεσα (φόροι υπέρ της κοινωνικής ασφάλισης – ελαφρύνσεις και απαλλαγές των εργοδοτών από τις ασφαλιστικές τους εισφορές όταν δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας κλπ).

          Με λίγα λόγια θα μπορούσαμε να πούμε ότι επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα ασφαλιστικό σύστημα τριών πυλώνων. Ο πρώτος πυλώνας θα αφορά μια συμβολική – πενιχρή σύνταξη (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα) απαλλάσσοντας το κράτος από τα περιττά έξοδα της κοινωνικής ασφάλισης, ενώ ο δεύτερος ή «εργασιακός (επαγγελματικά ταμεία) – για τα οποία θα πληρώνουν μόνο ο εργαζόμενος και ο εργοδότης θα αποτελεί την κύρια πηγή της σύναξης (εννοείται με το κεφαλαιοποιητικό – ανταποδοτικό σύστημα). Τέλος ο τρίτος ή «ατομικός» θα είναι προαιρετικός και θα υλοποιείται μέσω των ιδιωτικών εταιρειών (μια καινούρια αγορά ανοίγεται για το κεφάλαιο).

    Οι τελευταίες κινητοποιήσεις, οι μαζικότερες των τελευταίων ετών, αφήνουν μια σημαντική παρακαταθήκη. Ενώ μέχρι πριν από μερικά χρόνια ορισμένοι ευαγγελίζονταν το τέλος του εργατικού κινήματος (ακόμη και της εργασίας) και την μετατροπή των σωματείων και των συνδικάτων σε κοινωνικούς εταίρους και υπεύθυνες κοινωνικές δυνάμεις, η κατάσταση σήμερα έχει αλλάξει. Οι εργαζόμενοι είναι πάλι στους δρόμους, δείχνουν ότι η αντιλαϊκή καταιγίδα δεν είναι μονόδρομος. Ωστόσο οι κινητοποιήσεις αδυνατούν να περάσουν στο στάδιο του ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας, όριο που θέτει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και η καθεστωτική αριστερά. Η συνδιαχείριση με το κράτος και την εργοδοσία από τη μια, η πολιτική και ιδεολογική περιχαράκωση (σε συνδυασμό με την συνδιαχείριση πολλές φορές) από την άλλη, ναρκοθετούν σήμερα το πεδίο για μια ριζοσπαστική λογική στους σημερινούς αγώνες της εργασίας. Είναι χαρακτηριστική η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και ηγεσίας της ΓΣΕΕ που δεν προέβη σε απεργία διαρκείας αλλά μόνο σε συμβολική απεργία την ημέρα κατάθεσης του νομοσχεδίου. Αυτές οι δυνάμεις έχουν σήμερα την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στη ΓΣΕΕ, η οποία ακόμη και στους μεγαλειώδεις αγώνες για το ασφαλιστικό κρατά μια στάση που αντί να κλιμακώνει σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης με τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές, παραμένει σε μια λογική αναμονής των εξελίξεων και μηδενικής δράσης, στο οριακό σημείο του να καλεί 24ωρη γενική απεργία κάθε μήνα, την ίδια στιγμή που η κοινωνία συνταράσσεται από τις μαζικές απεργίες των επιμέρους κλάδων. Δεν μας εκπλήσσει καθόλου και η σχεδόν ταυτόσημη στάση του ΠΑΜΕ, δείχνοντας ότι η απομόνωση του όλα αυτά τα χρόνια δεν γίνεται για λόγους αγωνιστικής συνέπειας αλλά για λόγους οργανωτικής και μόνο ανάπτυξης.

    Και εδώ έγκειται ο καθοριστικός ρόλος της επαναστατικής αριστεράς για ανυποχώρητους, ανεξάρτητους αγώνες στα χέρια των εργαζομένων και της νεολαίας. Πρέπει να καταδείξει το συμβιβασμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να τονίσει την αναγκαιότητα συνέχισης των κινητοποιήσεων ακόμη και μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου με στόχο την ανατροπή όλων των αντί-ασφαλιστικών μέτρων. Να προωθήσει τις μορφές πάλης του κινήματος, μπολιάζοντας το με ριζοσπαστικές, μαχητικές πρακτικές στο πεδίο του δρόμου, οξύνοντας την κοινωνική αντιπαράθεση. Να παλέψει μέσα στα σωματεία και να προωθήσει τον οριζόντιο συντονισμό τους, στις ομοσπονδίες για την πολιτική ενοποίηση των εργαζομένων σε μια αγωνιστική κατεύθυνση μακριά από λογικές κατακερματισμού που μόνο το κράτος και την εργοδοσία ευνοούν σε αυτή τη φάση. Με διαδηλώσεις, απεργίες και καταλήψεις ανατρέπουμε την αντί-ασφαλιστική μεταρρύθμιση, διεκδικούμε τα δικαιώματά μας στην εργασία, με την νεολαία στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Η γενιά των 700 €, η γενιά της ανασφάλιστης εργασίας και της κατάρτισης ας γίνει και η γενιά της ανατροπής του νομοσχεδίου αλλά και συνολικά της αστικής πολιτικής.
Οι πτυχές της εκπαιδευτικής αντιμεταρρύθμισης.

     Από την άλλη μεριά στο «μέτωπο της παιδείας» η κυβέρνηση επιχειρεί να εφαρμόσει το νόμο-πλαίσιο και να συνεχίσει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην οποία συνάντησε τα προηγούμενα χρόνια τα μεγαλύτερα εμπόδια. Το πεδίο στην εκπαίδευση δεν διαφέρει πολύ από την συνολική κατάσταση που επικρατεί στη κοινωνία. Οι μεγάλες φοιτητικές και πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, η έκρυθμη κατάσταση που έχει επικρατήσει εντός του πανεπιστημίου τα τελευταία χρόνια, έχει οδηγήσει την κυβέρνηση σε ένα αδιέξοδο ψηφισμένων νόμων και σε μια δυσκολία προώθησης της μεταρρύθμισης στο ακέραιο. Η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που εδώ και δεκαετίες γίνεται από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να δημιουργήσει ένα συνολικά νέο τοπίο στο πανεπιστήμιο αλλά και στην εργασία

      Βασικά χαρακτηριστικά του είναι τα εξής:

       Η δημιουργία των νέων εργαζομένων που χρειάζεται ο καπιταλισμός. Αυτό μεταφράζεται σε απόφοιτους μιας χρήσης, ελαστικούς και αναλώσιμους, πειθαρχημένους, χωρίς επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα στο πτυχίο αλλά με έναν ατομικό φάκελο προσόντων που θα βιώσουν ένα αέναο κυνήγι πιστωτικών μονάδων μέσα στο φαύλο κύκλο της ημιαπασχόλησης- ανεργίας και επανακατάρτισης. Τη δημιουργία της γενιάς των 700 Ευρώ. Είναι αυτός ο στόχος που οδηγεί στα μέτρα που εντείνουν τον ανταγωνισμό μεταξύ φοιτητών και εργαζομένων, την απαξίωση των πτυχίων, τους ταξικούς φραγμούς. Ένας εργαζόμενος που θα περνά από συνεχείς αξιολογήσεις, θα αλλάζει δουλειές, θα τον εκμεταλλεύονται χωρίς να αντιδρά συλλογικά.

       Η ιδεολογική πειθάρχηση των εργαζομένων και της νεολαίας και η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών. Για να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος πρέπει εντός του πανεπιστημίου να συνθλιβεί κάθε δυνατότητα κινηματικής αντίστασης, κάθε αριστερή ριζοσπαστική αμφισβήτηση. Αυτό θα διαμορφώσει τη συνείδηση του αυριανού εργαζόμενου, που θα πρέπει και στη δουλειά του να είναι πειθήνιος, υπάκουος και να μη σηκώνει κεφάλι. Ταυτόχρονα μέσα από το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας επιδιώκεται ουσιαστικά η καταστολή του φοιτητικού κινήματος που αποτέλεσε ιστορικά έναν πυροδότη κοινωνικών εκρήξεων, αφενός γιατί η παρουσία του θέτει σοβαρά αναχώματα στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, αφετέρου γιατί η συμμετοχή σε αυτό δημιουργεί συλλογικές αναπαραστάσεις που δεν είναι ωφέλιμες για το νέο μοντέλο που ετοιμάζουν. Δηλαδή της καθιέρωσης ρυθμών σπουδών τέτοιων που να καθιστούν τα ιδρύματα ένα χώρο διαρκών εξετάσεων πλήττοντας επί της ουσίας κάθε εξωακαδημαϊκή έκφραση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στο εσωτερικό τους.

  •   Η απαξίωση των πτυχίων, η αποσύνδεση επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων και η συνολική αλλαγή στον χαρακτήρα των προπτυχιακών σπουδών. Μέσα από την αναθεώρηση του άρθρου 16, την άμεση αναγνώριση των ΚΕΣ αλλά και τη διαδικασία της αξιολόγησης και των πιστωτικών μονάδων που μάλιστα εντάσσονται στα πλαίσια του εσωτερικού κανονισμού ενισχύεται η πολιτική του κατακερματισμού των πτυχίων.
  • Η λειτουργία του πανεπιστημίου με επιχειρηματικούς- ανταποδοτικούς όρους. Το σημερινό πανεπιστήμιο δεν αρκεί να προετοιμάζει την κερδοφορία του κεφαλαίου, πρέπει και να είναι το ίδιο προσοδοφόρο. Αυτό μεταφράζεται στην εισαγωγή οικονομικής ανταποδοτικότητας με στόχο την εφαρμογή ενός μηχανισμού ελέγχου και προσαρμογής των πανεπιστημίων στις κατευθύνσεις που επιθυμεί το κεφάλαιο. Ταυτόχρονα ενισχύεται η λειτουργία του με βάση τη λογική της αγοράς μέσα από την υιοθέτηση επιχειρηματικών- ανταποδοτικών κριτηρίων (εισαγωγή manager, εξαγωγή πατέντας, τεχνολογικά πάρκα…)
  • η ενίσχυση της εφαρμοσμένης και βασικής έρευνας στο χώρο του πανεπιστημίου στην κατεύθυνση εφαρμογής της τεχνικής στην παραγωγική διαδικασία που ως στόχο έχει την περαιτέρω καθυπόταξη του εργατικού δυναμικού και την αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Ο Εσωτερικός Κανονισμός δεν θα περάσει. Ο νόμος- πλαίσιο θα ανατραπεί.

  Ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός εναρμονίζεται πλήρως με όλες τις υπόλοιπες πτυχές της αντί-εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης και συμπυκνώνει όλες τις παραπάνω στοχεύσεις στις διατάξεις του. Η λειτουργία του είναι συνολική και όχι μερική καθώς ξεδιπλώνει όλη τη βεντάλια της εκπαιδευτική αναδιάρθρωσης. Τα πειθαρχικά συμβούλια, τα προαπαιτούμενα, οι αλυσίδες μαθημάτων, οι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις ρυθμίζουν την κοινωνική και πολιτική ζωή στο εσωτερικό των πανεπιστημίων με ένα τρόπο ασφυκτικό για τους φοιτητές. Ποινικοποιούνται οι ριζοσπαστικές μορφές πάλης ενώ ταυτόχρονα οδηγεί σε εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών, επαναφέροντας και την άληστου μνήμης αυθεντία της έδρας. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι σε αυτό το επίπεδο, ο Π.Ε.Κ. προχωρά κάποια βήματα μπροστά και από τον περσινό νόμο. Παράλληλα συνδέει αυτές τις αυταρχικές διατάξεις με την κεντρική στόχευση της αναδιάρθρωσης, δηλαδή με τον κατακερματισμό των πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων. Προωθεί την λογική των πιστωτικών μονάδων, εκβιάζει την σύσταση επιτροπών αξιολόγησης και ΜοΔιΠ, προκρίνει επιθετικές αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Εισάγει με άμεσο τρόπο τη λογική της κατηγοριοποίησης φοιτητών, ιδρυμάτων και αποφοίτων, θέτοντας στο στόχαστρο τις συλλογικές κατοχυρώσεις των αποφοίτων. Στόχος της κυβέρνησης είναι να πιέσει στο μεγαλύτερο βαθμό όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδας να συμμορφωθούν με αυτό τον κανονισμό και να καταφέρει ένα σημαντικό βήμα  για την εφαρμογή σημαντικών κομματιών του νόμου- πλαίσιο και της αντί-εκπαιδευτικής πολιτικής.

  • Ο αντιδραστικός νέος Νόμος – Πλαίσιο εισάγει ένα πιο αυταρχικό και ανταποδοτικό πλαίσιο λειτουργίας για το πανεπιστήμιο. Είναι ο νόμος της της καταστολής και της πειθάρχησης του κινήματος (κατάργηση του Ασύλου, μέτρα για χαμένα εξάμηνα…), της όξυνσης της ανταποδοτικής και επιχειρηματικής λειτουργίας (4ετή επιχειρησιακά σχέδια, manager, ιδιωτική χρηματοδότηση, μείωση φοιτητικών παροχών, αξιολόγηση…), της εντατικοποίησης και της πειθάρχησης των φοιτητών – του ατομικού δρόμου (διαγραφή φοιτητών, ανταποδοτικές υποτροφίες, αλυσίδες μαθημάτων…).
  • Η αναγνώριση των πτυχίων της Ε.Ε. και η ισοτίμησή τους με τα πτυχία των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ αποτελεί δούρειο ίππο και ένα πρώτο βήμα για τη θεσμοθέτηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, των κολεγίων, των Κ.Ε.Σ. κ.α. στην Ελλάδα, ακόμα και αν δεν έχει αναθεωρηθεί το Σύνταγμα. Τα Κ.Ε.Σ. αποτελούν πλήρως αναδιαρθρωμένα ιδρύματα με απαξιωμένους τίτλους σπουδών, έχοντας πλήρως ενσωματώσει επιχειρηματική και ανταποδοτική λειτουργία, με πλήρη ανυπαρξία μορφών συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης των σπουδαστών, και η ενιαία αξιολόγηση τους με τα ελληνικά πανεπιστήμια αντικειμενικά πιέζει να εφαρμόζουν και να υιοθετούν την ίδια λογική στα πλαίσια της επιβίωσής τους.  Η παρουσίαση της ευρωπαϊκής οδηγίας ως δαμόκλειο σπάθη είναι πασιφανώς εικονική αν σκεφτούμε ότι την πρόταση αυτή την έκανε πριν από μερικά χρόνια ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. και τωρινό μέλος της κυβέρνησης Χατζηδάκης.
  • Το Ενιαίο Πλαίσιο Προσόντων. Οι πιστωτικές μονάδες, το συμπλήρωμα διπλώματος, και ο ατομικός φάκελος προσόντων οδηγούν στην πλήρη εξατομίκευση, στην κατάργηση του συλλογικού δρόμου προς την εργασία και τη συλλογική διαπραγμάτευση των εργαζομένων. Η κατάρτιση του Ενιαίου Πλαίσιου Προσόντων στοχεύει στην διαμόρφωση ενός εργαζόμενου που η σφαιρική γνώση ενός εργασιακού αντικειμένου αντικαθίσταται από ευέλικτα σύνολα πληροφοριών. Τα ινστιτούτα δια βίου μάθησης συμπληρώνουν τον φαύλο κύκλο εργασίας- ανεργίας- επανακατάρτισης για το νέο τύπο εργαζόμενου.
  • Νομοσχέδια για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα. Το σ/ν για την έρευνα προωθεί τη λογική που περιγράψαμε παραπάνω, τη λογική της υπαγωγής της έρευνας στις ανάγκες της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ενισχύεται η ανταποδοτική-επιχειρηματική λειτουργία με την ενίσχυση της βασικής έρευνας έναντι της εφαρμοσμένης. Χαρακτηριστική είναι η σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας  («3 από τα 15 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας θα είναι έγκριτοι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου ενώ στο Δ.Σ. του Εθνικού Οργανισμού Έρευνας και Τεχνολογίας <<συμμετέχει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ>>). Ταυτόχρονα διευρύνεται η ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων με την ενίσχυση του θεσμού των επισκεπτών καθηγητών. Χαρακτηριστικό της αντιδραστικότητας του νομοσχεδίου είναι η δυνατότητα που δίνεται για έρευνα ακόμα και για ιμπεριαλιστικούς σκοπούς (ΝΑΤΟ).  

    Ξανά στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης. Εμπρός για τον τρίτο γύρο του φοιτητικού κινήματος.

      Σε αυτή την οξυμμένη πολιτική συγκυρία, το φοιτητικό κίνημα, πιάνοντας το νήμα των προηγούμενων αγώνων θα πρέπει να αντιπαρατεθεί εκ νέου με την αστική στρατηγική σε εκπαίδευση και εργασία. αυτή η αντιπαράθεση θα πρέπει να ενσωματώνει τα ριζοσπαστικά στοιχεία και τα κεκτημένα των προηγούμενων κινημάτων. Σε αυτή την τόσο κρίσιμη καμπή, η καθεστωτική αριστερά, ούτε θέλει ούτε μπορεί να απαντήσει στο όραμα της αστική πολιτικής για ένα πρότυπο φοιτητή και εργαζόμενου. Μια αριστερά που περιορίζει την πολιτική σύγκρουση στο επίπεδο της καταγγελίας και της κοινοβουλευτική αντιπαράθεσης και όχι στο πεδίο του δρόμου, δεν μπορεί να δώσει καμία διέξοδο στους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων στον αντίποδα η επαναστατική αριστερά, όπως και στο παρελθόν, θα πρέπει να δώσει τη μάχη της σύγκρουσης με τον πυρήνα αυτής της πολιτικής με ένα πολιτικό περιεχόμενο και πρακτική έξω από τις κυρίαρχες λογικές ενσωμάτωσης και μεταρρύθμισης. Με λογικές αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης και συγκρότησης των κινημάτων και με την πίστη στη δυνατότητα των μαζών να χαράσσουν πολιτική και να θέτουν τον εαυτό τους στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαράθεσης.  Απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης στα ασφαλιστικά δικαιώματα και στην νέα προσπάθεια εφαρμογής του νόμου πλαίσιο, αλλά κυρίως απέναντι στη χρόνια επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, εμφανίζεται ξανά με αμεσοδημοκρατικές Γενικές Συνελεύσεις και Καταλήψεις.  Το φοιτητικό κίνημα πρέπει παράλληλα με το μπλοκάρισμα σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής του νόμου πλαίσιο και εκβιάζοντας ρητές δεσμεύσεις από τμήματα και συγκλήτους,  να παλεύει αταλάντευτα για το βασικό του στόχο, δηλαδή τη συνολική απόσυρση- κατάργηση του νόμου κρατώντας πάντοτε το κεντρικό επίπεδο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και το κεφάλαιο και όχι μόνο με το αντιδραστικό μπλοκ εντός των σχολών. Θα βρεθούμε ξανά μπροστά τους με ένα νέο γύρο συνελεύσεων- καταλήψεων- διαδηλώσεων αλλά και με μια νέα σύνδεση με τους αγώνες των εργαζομένων και της υπόλοιπης νεολαίας.

      Σε αυτό τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι μας. Απαντάμε με πανεκπαιδευτικό μέτωπο αγώνα, γιατί η αναδιάρθρωση πλήττει όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης. Με τους μαθητές που αγωνίζονται με ριζοσπαστικές μορφές πάλης κόντρα στις αναδιαρθρώσεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (βάση 10, νέο σύστημα εισαγωγής) αλλά και τη συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου μέσω της μετατροπής του σχολείου σε εξεταστικό κάτεργο. Με τους δάσκαλους και τους καθηγητές, που την περσινή χρονιά, με τον απεργιακό τους αγώνα που έδωσαν, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις της κυβέρνησης και των μηχανισμών, συγκρούστηκαν ολομέτωπα με την κυβερνητική πολιτική και συνεχίζουν αταλάντευτα να διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν.  Ειδικά τώρα, το φοιτητικό κίνημα, δίνει το παρόν δίπλα στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους, όχι από τη σκοπιά της συμπαράστασης μονάχα αλλά εκλαμβάνοντας την τωρινή μάχη ως δική του, για τα συμφέροντα του ως αυριανού εργαζόμενου. Κόντρα στις λογικές συνδιαχείρησης και συμβιβασμού, ο ανυποχώρητος αγώνας με απεργίες διαρκείας, απαντά στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής. Εργαζόμενοι και νεολαία έχει αποδειχτεί ότι μπορούν να συγκροτήσουν ένα πλατύ μέτωπο αντίστασης και ανατροπής που θα ασκεί ασφυκτικές πιέσεις στο αστικό μπλοκ, από τη σκοπιά των κοινών συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας και την κοινής απάντησης στην κοινή επίθεση.

Απαντάμε με ένα φοιτητικό κίνημα:

  • ΑΝΤΙΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ – ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ, που θα διαμορφώνει ένα πλειοψηφικό ρεύμα αμφισβήτησης, που δε θα αρκείται στην υπεράσπιση των κεκτημένων και τους αγώνες εντός ορίων, που θα προβάλει το σύνθημα «δε ζητάμε πολλά, τα θέλουμε όλα». Που θα συγκρούεται με κάθε όψη της κυβερνητικής πολιτικής. Ένα φοιτητικό κίνημα που θα απαιτεί την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και κάθε άλλου διαχειριστή.

  • ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ, που θα αξιοποιεί και θα συνθέτει όλο τον πλούτο των αγωνιστικών πρωτοβουλιών στο εσωτερικό των σχολών. Που θα συντονίζεται και θα επικοινωνεί με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

  • ΜΕ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ- ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ, που θα συνδέεται με τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, για την ανατροπή της αντεργατικής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Που θα αγκαλιάζεται από την κοινωνία και θα αγκαλιάζει όλες τις τάσεις αμφισβήτησης και αγώνα.

  • ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, που θα δημιουργεί τις δικές του μορφές οργάνωσης, αυτοτελείς και ανεξάρτητες από την κατεστημένη πολιτική των εκπροσώπων και των επιτελείων, που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις και τις συντονιστικές τους επιτροπές, όπου οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τα συμφέροντα και τα δικαιώματά τους. που συγκροτείται μέσα στις γενικές συνελεύσεις, που «μαθαίνει» τον κόσμο του αγώνα να κάνει πολιτική για τον εαυτό του.

  • ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ, που θα ενοποιεί το σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας πάνω στη βάση των κοινών αναγκών και δικαιωμάτων της, ενώ θα δρα ενάντια σε κάθε προσπάθεια των καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ – ΠΑΣΠ – ΠΚΣ) και των αστικών επιτελείων να διαπραγματευτούν στο όνομα του φοιτητικού κινήματος τους όρους υποταγής των φοιτητών. Κόντρα στην προσπάθεια της κυβέρνησης να στήσει τον «κοινωνικό διάλογο» με το ΕΣΥΝ (Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας), το ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) και τη σύνοδο των Πρυτάνεων, η πανελλαδική δράση κατοχυρώνεται μέσα από τις ανοιχτές διαδικασίες των πανελλαδικών συντονιστικών των Γενικών Συνελεύσεων και των ανοιχτών συντονιστικών επιτροπών τους. Ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια συγκρότησης της Ε.Φ.Ε.Ε. και των τοπικών οργάνων της, που θα κινείται στην προοπτική γραφειοκρατικοποίησης του φοιτητικού κινήματος και των διαδικασιών του και θα παίζει το ρόλο επίσημου συνομιλητή με τη κυβέρνηση.

  • ΜΕΤΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟ, με το σύνολο των χώρων της εκπαίδευσης. Που θα παλεύει για έναν ενιαίο και δημοκρατικό συντονισμό των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων, που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας.

      Φοιτητικό κίνημα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ γιατί τα συμφέροντα φοιτητών – σπουδαστών είναι κοινά. Φοιτητικό κίνημα που θα συντονίζεται και θα συζητάει με κάθε πληττόμενο και αγωνιζόμενο κομμάτι της κυβερνητικής πολιτικής, τόσο στο χώρο της εκπαίδευσης όσο και με τους ευρύτερους εργασιακούς κλάδους. Οι ανάγκες και τα δικαιώματα των φοιτητών είναι κοινά με αυτά των εργαζομένων και όχι με το καθηγητικό κατεστημένο. 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

      Ζούμε στιγμές μεγάλης αναταραχής, που όμοιές της έχει να ζήσει αρκετά χρόνια η ελληνική κοινωνία. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι το εφαλτήριο της αντιπαράθεσης ήταν οι αγώνες μας. Οι φοιτητικές καταλήψεις και οι απεργίες των δασκάλων, τις οποίες χρωμάτισε η επαναστατική αριστερά. Ακόμη όμως και τις σημερινές κινητοποιήσεις που ξεπερνούν κάθε οργανωμένη πολιτική συνιστώσα, οι αντιλήψεις και πρακτικές της επαναστατικής αριστεράς φέρνουν ένα στίγμα στη δράση και στο ριζοσπαστισμό των εργατικών κινητοποιήσεων. Συνιστά, κατά συνέπεια, στοίχημα αυτή η πολιτική λογική να κατισχύσει απέναντι σε ανταγωνιστικές λογικές συμβιβασμού και υποταγής στα προτάγματα του συστήματος και των φορέων του.

      Η πολιτική καπηλεία των κοινωνικών αγώνων από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθεια εκ μέρους του, κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης τους, δεν μπορεί να αποκρύψει τις αντιφάσεις ενός πολιτικού εγχειρήματος που κινείται στα όρια διαχείρισης και ενσωμάτωσης (βλ. αντί νόμος-πλαίσιο κοκ). Από την άλλη διαχωριζόμαστε πλήρως και από τις λογικές της υπόλοιπης επίσημης αριστεράς του ΚΚΕ, που προτάσσει ρεφορμιστικές αντιλήψεις και αγώνες μόνο υπό τον έλεγχό του. Που δεν βάζει ως πολιτικό στόχο του κινήματος για το σήμερα, την ανατροπή της επίθεσης στα δικαιώματα εργαζομένων και νεολαίας, που εγκλωβίζει τους αγώνες στην αέναη συσσώρευση πολιτικών προϋποθέσεων και όρων με κοινοβουλευτικούς εν τέλει όρους και γύρω τελικά από τον εαυτό του. Η εκλογική άνοδος των ρεφορμιστικών σχεδίων ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, που εκφράζει την αποστοίχηση μαζών από το σχέδιο του δικομματισμού, αποτελεί στοίχημα για την επαναστατική αριστερά να τα απεγκλωβίσει και να τα ριζοσπαστικοποιήσει. Είναι οι ίδιες δοκιμασμένες λογικές που έχουν οδηγήσει το κίνημα σε αλλεπάλληλες ήττες και συμβιβασμούς με το κράτος και την εργοδοσία. Η προοπτική ανειρήνευτων κοινωνικών αγώνων είναι η μόνη που μπορεί να φέρνει νίκες και κατακτήσεις για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, να αφήνει παρακαταθήκες για τις μάχες του μέλλοντος.

      Η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Ο καπιταλισμός δεν είναι μονόδρομος. Είναι πλέον αναγκαίο όσο και εφικτό, να μιλήσουμε για την πολιτική αυτοτέλεια της επαναστατικής αριστεράς που δεν μπορεί να ειδωθεί ανεξάρτητα από την ενωτική της παρουσία τόσο στα κοινωνικά μέτωπα όσο και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Μιας επαναστατικής αριστεράς που θα τροφοδοτείται και θα τροφοδοτεί τα κινήματα, που δεν θα υποτάσσεται σε λογικές συνδιαχείρισης και συνδιαλλαγής. Που θα έρχεται σε ρήξη με τις λογικές του «εφικτού», της εθνικής ανάπτυξης, της υποστολής των κοινωνικών συγκρούσεων στο όνομα της συναίνεσης, της εθνικής ομοψυχίας και της κοινωνικής ειρήνης αλλά που θα προβάλει το ρεαλισμό των κοινωνικών αγώνων. Που θα δίνει πολιτικές απαντήσεις από τη σκοπιά της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, θα συνδέεται με τους κοινωνικούς αγώνες, θα προσπαθεί να τους ενοποιεί και να τους εκφράζει πολιτικά. Που θα επιδιώκει να εκφράσει ένα κοινωνικό ρεύμα ανυπακοής και ρήξης στην ελληνική κοινωνία και αποστασιοποιούμενη από τα οποιαδήποτε κεντροαριστερά σενάρια, θα παλεύει για την συνολική ανατροπή. 

      Είναι αναγκαία μια αριστερά:

  • Ανεξάρτητη από την αστική πολιτική και ιδεολογία, σε μορφές και περιεχόμενο, από εργοδοτικούς και καθηγητικούς μηχανισμούς.

  • Αντικαπιταλιστική, που θα έρχεται σε ρήξη με την επίσημη πολιτική και το κράτος από τη σκοπιά των συμφερόντων των πληττόμενων κομματιών φοιτητών και εργαζομένων.

  • Νικηφόρα, που θα πετυχαίνει υλικές νίκες στους αγώνες και θα αλλάζει συνειδήσεις, στη μάχη για τη συνολική απάντηση στην πιο βάρβαρη επίθεση που δεχόμαστε, διαχωριζόμενη από τη λογική της «επίσημης» αριστεράς (ΚΚΕ-ΠΚΣ, ΣΥΝ-ΑΡΕΝ) που αρκείται σε μια «αριστερή διαμαρτυρία» και τελικά ενσωματώνει στην πράξη κομμάτια της αστικής πολιτικής.

     Αυτό το πολιτικό ρεύμα και αυτήν την αριστερά θέλει να εκφράσει η ΕΑΑΚ μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια, στις καθημερινές μάχες των σχολών, στις κεντρικές πολιτικές αναμετρήσεις που βρίσκονται μπροστά μας.

• Στο μέτωπο για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής από τη σκοπιά των συμφερόντων και αναγκών της νεολαίας και των εργαζομένων

• Στο μέτωπο της μάχης ενάντια στις αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Με αγώνα ενάντια σε κάθε αξιολόγηση, ενάντια στα ΚΕΣ και τα ΙΔΒΕ, τη διάλυση των πτυχίων, τους 2 κύκλους σπουδών και την κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο, στη βάση του 10 για εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Ενάντια σε κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.

• Στο μέτωπο ενάντια στην αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος. Ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά και σε όλες τις αντιδημοκρατικές, αντεργατικές αλλαγές

•Στο μέτωπο ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση και γενικότερα την αντεργατική πολιτική του αστικού συνασπισμού εξουσίας.

• Στο μέτωπο κατά της αυταρχικής θωράκισης του κράτους και της ΕΕ. Για διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων

• Στο μέτωπο ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τις πολεμικές επιχειρήσεις, τον εθνικισμό. Μάχη ενάντια στα εξοπλιστικά προγράμματα, για μια μαζική και διαρκή αντιπολεμική πάλη, για δημοκρατικές ελευθερίες στο στρατό.

Στις 9 Απρίλη στηρίζουμε- ψηφίζουμε Ε.Α.Α.Κ.!

Αυτό το πολιτικό ρεύμα πρέπει να εκφραστεί και στις φοιτητικές εκλογές της 9ης Απρίλη. Γιατί για μας δεν αποτελούν μια μάχη εκλογικών επιτελείων, μηχανισμών ή εκλογικής εξαργύρωσης του κινήματος, αλλά αποτελούν άλλη μια διαδικασία που και εκεί μπορούν να εκφραστούν οι τάσεις αμφισβήτησης των φοιτητών όπως εκφράζονται εδώ και δύο χρόνια.

      Κόντρα στη κυβερνητική ΔΑΠ της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, του νόμου πλαίσιο και των ιδιωτικών πανεπιστημίων, του ατομικού δρόμου. Η ΔΑΠ είναι το στήριγμα της κυβέρνησης στα πανεπιστήμια. ΔΑΠ σημαίνει ΝΑΙ στον Πολύδωρα, ναι στον Κωστάκη, ναι στη Μαριέττα και ΟΧΙ στους αγώνες για καλύτερη εκπαίδευση, δουλειά με αξιοπρέπεια, ανθρώπινη ζωή.

      Κόντρα και στην ΠΑΣΠ. Η ΠΑΣΠ όσο κι αν θέλει ενίοτε – και όταν δεν τα βρίσκει ανοικτά με τη ΔΑΠ – να σπέρνει ή και να έχει αγωνιστικές αυταπάτες είναι η παράταξη του ΠΑΣΟΚ που εδώ και τόσα χρόνια προωθούσε τα ίδια και χειρότερα, που και τώρα πιο επιθετικά προτάσσει τα ζητήματα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, την αξιολόγηση, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια κτλ.

Ανατρέπουμε αυτή την πολιτική

• Τον αντιδραστικό νόμο – πλαίσιο της έντασης της επιχειρηματικής – ανταποδοτικής λειτουργίας, της πειθάρχησης και του αυταρχισμού.

•Την αναγνώριση των ΚΕΣ και των πτυχίων του εξωτερικού μέσω της κοινοτικής οδηγίας. Όχι στην εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Προσόντων.

• Την αναθεώρηση του άρθρου 16 και του συντάγματος συνολικά, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα δίδακτρα, τις ιδιωτικοποιήσεις στην φοιτητική μέριμνα.

• Τους νόμους για την Αξιολόγηση, τη Δια Βίου Μάθηση Διεθνές Πανεπιστήμιο, το ΔΟΑΤΑΠ, τα μεταπτυχιακά και την έρευβα.

• Τα ΚΕΣ, τα ΙΕΚ, τα ΚΕΚ, τα ΙΔΒΜ, τα ΕΠΑΛ- ΕΠΑΣ .

• Το μέλλον της ανεργίας, της λιτότητας, της εργασιακής ανασφάλειας, του «απασχολήσιμου» εργαζόμενου.

• Τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τον ατομικό δρόμο.

• Τα επιχειρηματικά – ανταποδοτικά κριτήρια στην εκπαίδευση.

• Τον τρομονόμο, τον Ευρωτρομονόμο, το Ευρωσύνταγμα και την καταπάτηση του ασύλου.

• Την αντικατάσταση των εστιών από εξατομικευμένα ημίμετρα επιδομάτων ενοικίων, φοιτητικών δανείων και διαμονής σε ξενοδοχεία. Όχι στην υποβάθμιση των υπαρχουσών εστιών.

• Όχι στην αντικατάσταση των κοινωνικών – οικονομικών κριτηρίων παροχής φοιτητικής μέριμνας από αντίστοιχα ανταποδοτικά και ακαδημαϊκά. Καμία επιβολή ενοικίου και συμβολικών εγγυήσεων.

• Όχι σε κάθε εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας και αμφισβήτησης του ασύλου. Όχι στην εισαγωγή security στο χώρο των εστιών και των Πανεπιστημίων.

ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΣΟΚ ΕΕ!

• Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους μόνιμη και σταθερή με παράλληλη αύξηση των αποδοχών για να ζει ο καθένας αξιοπρεπώς από μία και μόνο δουλειά. Ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους. Βασικός μισθός για όλους τα 1400 Ευρώ

• Ενιαίο 12χρονο σχολείο, με κατάργηση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης χωρίς ταξικούς, οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς. Να καταργηθεί η βάση του 10.

• Ενιαία Δημόσια και Δωρεάν Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση για όλους

• Κατάργηση των Κ.Ε.Σ., των Ι.Ε.Κ και εν γένει της πολυδιάσπασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (?η οποία καλλιεργεί την ανταγωνισμό και δημιουργεί αποφοίτους πολλών ταχυτήτων.

• Μία σχολή ανά γνωστικό αντικείμενο.

• Ένα ενιαίο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό, μοναδική προϋπόθεση για την εύρεση δουλειάς

• Απεγκλωβισμός της χώρας από τον ΚΕΧΑΕ και απ’ όλες τις ευρωπαϊκές συμφωνίες για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

• Δωρεάν συγγράμματα, σίτιση, στέγαση και συγκοινωνία για όλους

• Μείωση της θητείας, δημοκρατικά δικαιώματα στους στρατευμένους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Καμία σκέψη για υποχρεωτική στράτευση στα 18.

• Διεύρυνση του ασύλου σε σχολεία και εργασιακούς χώρους

      Δημόσια και δωρεάν σίτιση- στέγαση για όλους τους φοιτητές. Εστίες που να λειτουργούν με μόνιμο και επαρκές προσωπικό- ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.

• Δημόσιο ενιαίο φορέα διαχείρισης της φοιτητικής μέριμνας που θα χρηματοδοτείται από κονδύλι του κρατικού προϋπολογισμού και μόνο.

• Καμία ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων. Να ηττηθούν οι αυταρχικές λογικές πρυτανικών αρχών, ΜΜΕ, αντιδραστικών μηχανισμών. Να σταματήσει η βιομηχανία των μηνύσεων με στόχο το φοιτητικό κίνημα.

•Επιστροφή όλων των οφειλόμενων στα ασφαλιστικά ταμεία, που λεηλάτησαν οι κυβερνήσεις, οι τράπεζες και η εργοδοσία.

• Όχι στον προϋπολογισμό λιτότητας και φορομπηξίας του περιβόητου «Συμφώνου Σταθερότητας» της Ε.Ε.

•Kατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων του ΠAΣOK και της NΔ από το 1992 και εξής (Σιούφα, Pέππα κ.λπ.) και μη εφαρμογή των αντιασφαλιστικών οδηγιών της EE.

•Πλήρη και αυτοδίκαια δημόσια και δωρεάν ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη όλων των ασφαλισμένων και κάθε νέου πτυχιούχου και για κάθε άνεργο μέχρι να βρει δουλειά.

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

σε ΑΕΙ – ΤΕΙ

Το κείμενο διαμορφώθηκε στο πανελλαδικό διήμερο των ανεξάρτητων αριστερών σχημάτων της Ε.Α.Α.Κ. στις 22 και 23 Μαρτίου 2008.

Written by pressred

Απρίλιος 1, 2008 at 2:57 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Αυτές τις μέρες ζούμε στη Θεσσαλονίκη μια προσπάθεια επιστροφής στην εθνικιστική έξαρση του 1992 με αφορμή το όνομα της ΠΓΔΜ. Ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια να περάσουν σε δεύτερη μοίρα:Η ιμπεριαλιστική  επέμβαση: οι επιλογές των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας οδήγησαν στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, στους πολέμους, τις εθνοκαθάρσεις και την έξαρση του εθνικισμού. Η παρουσία χιλιάδων στρατιωτών και αστυνομικών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ είναι εγγύηση για την αστάθεια, καθώς εδώ και χρόνια διασφαλίζουν το ρόλο και τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, ενώ το μίσος και ο κίνδυνος του πολέμου είναι σταθερή πλευρά της καθημερινότητας. Κάθε συζήτηση περί αυτοδιάθεσης γίνεται σε αυτές τις συνθήκες άνευ νοήματος ή απλά στηρίζει την παρουσία των ιμπεριαλιστών.Ο ρόλος του ελληνικού κεφαλαίου και των ελληνικών κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: την ίδια ώρα που ακούγονται οι φωνές της αδιαλλαξίας, την ίδια ώρα, οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν δουλειές με την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα. Την ίδια ώρα ελληνικός στρατός στο Κόσοβο διασφαλίζει ότι η Ελλάδα θα διεκδικεί κομμάτι στην πίτα. Την ίδια ώρα το παζάρι για το όνομα της ΠΓΔΜ περιλαμβάνει περισσότερο ελληνικό στρατό στο Αφγανιστάν, αναγνώριση του Κοσόβου.Η προσπάθεια συγκάλυψης της κοινωνικής βαρβαρότητας πίσω από την «εθνική συστράτευση»: τόσα χρόνια ελληνικές επιχειρήσεις πηγαίνουν στην ΠΓΔΜ για εκμεταλλευτούν τους μισθούς των 200 ευρώ που διασφαλίζει η κυβέρνηση. Τώρα θα τσακωθούν για το όνομα αυτοί που βυθίζουν στη φτώχεια τους εργαζόμενους από τη μια μεριά των συνόρων και στην ανεργία από την άλλη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μακεδονομάχος νομάρχης Ψωμιάδης θέλει τους μακεδόνες περήφανους για το όνομα, αλλά σκλάβους στη δουλειά και τις Κυριακές. Το ΛΑΟΣ αφού στήριξε την κυβέρνηση στο άρθρο 16 και το ασφαλιστικό, τώρα πλειοδοτεί εθνικιστικά.Όσο για την επίσημη Αριστερά, φαίνεται κατώτερη των περιστάσεων, όταν από τη μια ο Τσίπρας καλεί σε «νέο πατριωτισμό» την παραμονή των εθνικιστικών συγκεντρώσεων, ενώ το ΚΚΕ δεν βλέπει πουθενά τον ελληνικό εθνικισμό και το ρόλο του ελληνικού κεφαλαίου και της ελληνικής κυβέρνησης.Το ΜΕΡΑ καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε ρήξη με την πολτιική του κεφαλαίου, του ΣΕΒ και της ΕΕ σε Ελλάδα και Βαλκάνια, σε μάχη απέναντι στις επιλογές της ΝΔ και του πολιτικού σκηνικού που τη στηρίζει. Καλεί σε κοινό αγώνα των εργαζομένων στα Βαλκάνια ενάντια στην παρουσία των ιμπεριαλιστών ΕΕ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ, ενάντια στο εθνικισμό –ελληνικό ή της ΠΓΔΜ ή αλβανικό– σε πάλη για να μην αλλάξουν τα σύνορα, για να γυρίσουν οι Έλληνες φαντάροι από κάθε ξένη χώρα. Για αυτό το όνομα Μακεδονία δεν μπορεί να μονοπωληθεί και η συζήτηση για το όνομα μπορεί να κλείσει με μια ονομασία που δε θα πριμοδοτεί εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς.

 

Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς 

Δελτίο τύπουΘεσσαλονίκη, 5.03.08

Written by pressred

Μαρτίου 6, 2008 at 12:55 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτικές ανακοινώσεις